SRB ENG

Sandra Perović o filmu „Oaza“ Ivana Ikića

11. septembar 2020. | Autor: Zoran Janković




Kao što danas vas već izvestili,  srpski film „Oaza“, u režiji Ivana Ikića, nagrađen je na Venecijanskom filmskom festivalu. „Oazi“ je, kao najboljem evropskom filmu u selekciji „Dani autora“, pripala Nagrada „Europa Cinemas Venice Label“. Ovo je 17. godina za redom kako se u Veneciji dodeljuje ova nagrada. Tim povodom prensimo vam kritiku ovog ostvarenja iz  pera urednice u RTS-u i filmske kritičarke, Sandre Perović.

Ona u toj svojoj kritici piše sledeće:

„Već uvodno arhivsko svedočanstvo s kraja 60. godina 20. veka nastalo u bivšoj državi uvodi nas priču o onima koji su rodjeni drugačiji, kao lica ometena u razvoju sa posebnim potrebama. Autentičan zapis o mogućnostima  njihovog osposobljavanja i prilagodjavanja u specijalnim ustanovama, diskretno se pretapa u vreme sadašnje i tu počinje angažovana arthaus ljubavna melodrama sa snažnim socijalnim potencijalom, koja nas podstiče da se upitamo koliko razmišljamo o ljudima koji su igrom sudbine razlličiti, sa ograničenim životnim prostorom i mogućnostima.

Dugometražni igrani film Oaza reditelja Ivana Ikića podseća da su tu, da su prisutni i da imaju pravo na pristojan život u kome se  dešavaju  emocionalna previranja. Tinejdžeri Marija, Robert i Dragana su glavni junaci, a u ostvarenju koje je na granici eksperimenta, glume ih lica sa posebnim potrebama, štićenici ustanove socijalne zaštite „Sremčica”, debitanti Marijana Novakov, Valentino Zenuni I Tijana Marković koje je reditelj za ovaj svojevrstan hrabri podvig posvećeno pripremao godinu dana  u okviru specijalne glumačke radionice. Oni jednostavno briljiraju pred kamerom predočavajući nam nesvakidašnji ljubavni trougao u Domu koji je za njih svojevrsna oaza u odnosu na surov spoljni svet, najčešće nemilosredan prema slabijima. Potpuno ogoljeno, bez mnogo reči i dijaloga, više vizuelnom ekspresijom i gestikulacijom duboko su dočarana  unutrašnja stanja nesrećnih duša,njihova muka, teskoba, patnja za porodicom kao nukleusom društva, glad za ljubavlju i  konstantna želja za begom  u spoljni svet, kao izlazom ka željenoj slobodi. Jedini profesionalni glumci u filmu su u ulozi vaspitača – Goran Bogdan i Maruša Mejer koji bezrezervno dele kadar sa kolegama  naturščicima.

Snimljena kamerom  izmedju dokumentarizma i fikcije, Oaza stvara briljantnu fuziju između dva filmska roda, dokumentarnog i igranog. Za ovaj dvosatni smelo koncpiran film koji inicira teskobu kod gledaoca, potrebno je strpljenje, jer  krajnji cilj nije da zabavi, već da probudi empatiju. Ostvarenje Ivana Ikića je sirov,surov, realan prikaz jednog paralelnog skrajnutog sveta, sa epilogom koji je gotovo šekspirovski.”

Kritika je izvorno objavljena u Kulturnom dnevniku RTS-a i na sajtu RTS-a.